Het begint bij de ouders…

We kunnen nog iets leren van de open debatcultuur der Nederlanders. In het Nieuwe Lagerhuis, het heropgesmukte succesprogramma van de VARA, komt ChristenUnie voorman André Rouvoet aan het woord. Hij is in het Kabinet-Balkenende IV de minister voor Jeugd en Gezin en vicepremier. (Uitzending bekijken) Als belijdend christen gaat hij in debat met een groep allochtone/autochtone nederlanders over opvoedingsproblemen en hoe de overheid zich daarin moet opstellen: repressief? Of een meer geïntegreerd beleid met niet alleen oog voor de jongeren zelf maar ook voor hun omgeving, in het bijzonder het gezin. C’axent lijkt me hier met zijn beginstelling de goede kant op te gaan:

“De ouders zijn de eerste verantwoordelijken voor de opvoeding van hun
kinderen. De overheid kan hen hierbij helpen met allerlei
opvoedingsondersteunende maatregelen.”

Ik had graag deze laatste suggestie uitgewerkt zien. Het is niet alleen de ouders vrijstellen tot meer tijd voor de kinderen maar ook helpen in een zoeken naar een goed opvoedingstraject. De overheid moet zeker niet de Nanny gaan spelen maar ouders schreeuwen om hulp in het opvoedingsproces. Hoe kan een beweging die geënt is op het Evangelie van Christus een meerwaarde bieden voor onze maatschappij waar ouders soms met de handen in het haar hun kinderen zien wegglijden richting stuurloosheid?

Blogged with Flo

Gevraagd: een duidelijk menswaardig asielbeleid

Als christen, burger en overheid kan je je ogen niet sluiten voor de miljoenen mensen die jaarlijks vluchten uit hun land. Dat ‘mag’ ook niet! Honderdduizenden van hen willen het liefst richting Europa gaan, om verschillende redenen. Politieke en godsdienstige vluchtelingen moeten een nieuwe thuishaven kunnen vinden. We zouden anders indirect meewerken aan verdrukking. De meest kwetsbare groepen, zoals oorlogsvluchtelingen, alleenstaande minderjarigen, etnische of godsdienstige minderheden en gezinnen die dreigen van elkaar gescheiden te worden, verdienen bescherming door de overheid. C’axent komt met enkele duidelijke voorstellen.

Een broederlijke samenleving

Vanuit welke mensvisie bouwt men de economie en de samenleving uit?

Indien de oude term ‘huishoudkunde’ op een hedendaagse manier mag ingevuld worden, zal het zijn via een ‘participatieve’ opbouw van de samenleving, net zoals de gezinnen ook meer participatief geworden zijn. Dit vraagt dat er zoveel als mogelijk ruimtes en mogelijkheden  zijn om deel te nemen in de samenleving, om te ondernemen. Op die wijze wordt participatie een werkelijkheid. Participatie steunt op een volwassen mensbeeld dat verantwoordelijkheid en bereidheid tot samenwerking stimuleert. Participatie in de onderneming is sedert WO2 een terugkerend thema. 

Inspirerende vragen vanuit bijbelse parabels

De lezing van de bijbel neemt niet de plaats in van economische analyses en modellen. Ze leidt wel tot vragen en suggesties die uitnodigen tot een nuchtere en fantasierijke reflectie. Ze is misschien eerder van de orde van het visioen, maar kan toch verbazend concreet worden in de vraagstelling naar personen en instellingen toe. De parabels dienen niet om anderen te beschuldigen maar stofferen de eigen bezinning.

De oorspronkelijke betekenis van ‘economie’ is ‘huis-houdkunde’

Deze simpele vaststelling maakt duidelijk dat economie geen zaak is van ondernemingen en overheid alleen. De samenleving en de overheid dienen de eigen autonomie van gezinnen (huishouden) te respecteren. Een belangrijk item hierin is de reële mogelijkheid voor gezinnen om de opvoedingstaak te combineren met arbeid buitenshuis.

Voor een vrije, sociale en duurzame economie

Nadenken vanuit een christelijke inspiratie over politieke kwesties betekent niet dat er vanuit deze inspiratie rigide standpunten naar voren komen. Het gaat eerder om inspiratie en uitdagingen, om het in het oog krijgen van blinde vlekken in het gangbare discours, om parabels en zegswijzen die stof tot nadenken bieden.

Eddy Lagae is professor economie, moraal en politieke en sociale theorieën aan het Grootseminarie in Brugge. De komende week zal hij in verschillende onderdelen stof tot nadenken geven door het economisch-politieke vraagstuk te benaderen vanuit christelijke inspiratie.

Abortus provocatus (deel 3)

België en vrijwel de gehele westerse wereld leeft, als je het goed beschouwt, in een merkwaardige spagaat. Sinds we de universele Verklaring van de rechten van de Mens hebben lijkt het of er een internationaal kader is geschapen waar een normaal mens zich min of meer veilig kan voelen. We mogen elkaar niet zomaar doodschieten, en zo nog wat beginselen die voor die tijd vooral door de godsdienst in het publieke denken waren terecht gekomen, en in nationale wetgeving, maar nu zou de ganse wereld uit de voeten moeten kunnen met een manifest waar verreweg de meeste landen van die wereld hun handtekening onder gezet hebben. Maar de inkt van de tekst was nog niet droog of de jaren zestig braken aan en een hele boel heilige huisjes van de fifties gingen omver. Zo ook het verbod op het doden van ongeboren menselijk leven.

Abortus provocatus (deel 2)

De abortuswetgeving in België is formeel: enkel de vrouw beslist of zij vindt dat er sprake is van een noodsituatie, en het uitvoeren van abortus dus legitiem is. Naast de vrouw mag er niemand, tegen haar wil in, op de hoogte gebracht worden van de abortus.

Abortus provocatus (deel 1)

In ons land kiezen jaarlijks ongeveer 16.000 vrouwen ervoor een zwangerschap af te breken. In deel 1 concentreren we ons op de vraag hoe we ongewenste zwangerschappen kunnen voorkomen.

 

Over de vraag vanaf welk punt we kunnen spreken van een nieuw leven bestaan vele, uiteenlopende theorieën. Een interessante vraag, niet zelden gesteld in de hoop een antwoord te krijgen op een heel andere vraag, nl. tot wanneer wij het recht hebben een einde te maken aan dit leven (in wording?).

Een vraag ook waar we wellicht nooit een sluitend antwoord op zullen kunnen geven.. Vincent Kemme zal hier heel binnenkort een uitgebreider stukje schrijven over dit geladen onderwerp. Ik hou het graag bij een enkele vraag*:

Hoor de jongeren luiden…(deel 1)

Ik ben niet Rooms Katholiek maar ik werd herinnerd aan de inhoud van Paus Benedictus XVI zijn toespraak aan de massa jongeren die afreisden naar de WJD Keulen ’05 (lees zijn toespraak hier). Al die jonge ‘aandeelhouders’ van het christelijk geloof hoorden het goed: De mens-wording van Jezus (ook wel ‘incarnatie’ genoemd) zette de betekenis van het begrip ‘macht’ op zijn kop. Arm geboren worden (de kribbe) en sterven aan een kruis (Pasen is nooit ver weg) als een alternatief voor een macht die zijn pax romana afdwong met zwaard.